YAĞMUR

Bu şehir kinsiz, korkusuz büyütürdü çocuklarını.
Yağmurdan korkmazlardı, rahmet bilirlerdi ıslanmayı.
Kirli elbiselerini ancak ıslanınca değişir,
Biraz da bu yüzden severlerdi yağmurda oynamayı.

Bugünlerde mahzun, yüreği paramparça şimdi şehrin.
Kimsesiz sokaklarında yağmur var bu mevsimde yine.
Kalın perdeleri izliyor yağmuru sessiz evlerin,
Boş pencerelere hızla vuruyor yağmur şimdilerde.

Yağmur, şaşkın, ümitsiz; mahcubiyette şehir belli ki,
Islak sokaklarda yağmura karışan oyun şikayetçi.
Bir zamanlar neşeyle ıslananlar büyük adam olmuş;
Kendi derdine düşmüş de, oyunu, yağmuru unutmuş.